بلندی جای لولئین دار [آفتابه دار] تختگاهی بود که اتاقکی نیز برای سکونت وی در آن ساخته شده، چوب بلندی که سرش قلاب داشت ابزار کارش بود که به گردن آفتابه ها انداخته با یک چرخش آنها را پر کرده کنار حوض می نشاند که از عهده همه کس برنیامده در صورت عدم اطلاع آفتابه را غرق می نمود.
به گزارش سیتنا، زندگی روزمره در تهرانِ اواخر قاجار و اوایل دوران پهلوی را معمولا با جنبوجوش بازار و کاروانسراها به یاد میآوریم، اما بخش مهمی از تجربه شهروندی، در پسِ درهای بسته و در سایه عادات بهداشتی آن روزگار رقم میخورد؛ جایی که «لولئینخانه»ها یا همان مستراحهای عمومی، نه فقط فضایی برای رفع حاجت، بلکه صحنهای از تقابل فقر، خلاقیت مردم، و طبقات اجتماعی بودند.