معصومه، اما تعریف می‎کند که زمستان و پاییز که می‎شود، روستا خالی از سکنه می‎شود و اهالی رخت مهاجرت برمی‎گزینند. نداشتن کار هم باعث شده بود که بسیاری از اهالی تن به مهاجرت اجباری دهند، البته که یکی از آن خانواده‎ها که رخت مهاجرت به تن کردند، معصومه، همسرش و ۳ پسرش بودند. او، اما دلش با روستا بود و همیشه روز‌های خوش به یادش می‌آمد. هر زمان هم که به خانه پدری همسرش می‎رفت دلش بیشتر می‎گرفت، به خانه‎ای که حالا متروکه شده بود. معصومه زمانی که به ایوان می‎رفت، یاد شب حنابندان و عروسی‎اش می‎افتاد؛ در همین ایوان با لباس عروسی نشسته و به همسرش محرم شده بود. در ذهنش هنوز خانه پرشکوه، پر از آهنگ، نور و شادی بود و دیدن خانه متروکه دلش را به درد می‌آورد. به خاطر همین، دست به ابتکاری زد که برای خودش هم چالش‎برانگیز بود.