به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، تهران هنوز در شوک بود؛ گرد و غبار موشکهایی که آسمان شهر را شکافته بودند، هنوز فرو ننشسته بود و ساختمانهای نیمهویران، خیابانهای پر از نخاله و چهرههای خسته و بیخواب، تصویر روزهای پس از جنگ ۱۲ روزه را شکل داده بودند. در همان روزهایی که دستگاههای دولتی تازه کار برآورد خسارت را آغاز کرده بودند، شهرداری تهران تصمیمی غیرمنتظره گرفت: بر عهده گرفتن مسئولیت مستقیم جبران خسارات.
این تصمیم، نه در چارچوب وظایف مصوب شهرداری بود و نه مسبوق به سابقه در بحرانهای شهری. مدیریت شهری، در مواجهه با بحرانی که فراتر از توان دستگاههای امدادی بود، وارد میدانی شد که معمولاً جای وزارتخانهها و نهادهای دولتی است. این میدان گسترده شامل بازسازی خانهها، اسکان موقت خانوادهها، جمعآوری آوار و ساماندهی پسماند، و حتی مدیریت دفن و تشییع جانباختگان در بهشت زهرا(س) بود.
وقتی مدیران در میدان ماندند