گفتوگو با نوید پورمحمدرضا درباره «روایت و روایتگری در سینما»؛
روایتگری، صافیِ میان تماشاگر و جهان فیلم است
نوید پورمحمدرضا، مترجم و منتقد سینما، میگوید ترجمه کتاب وارن باکلند برای او نه از سر رقابت با ترجمهای دیگر، بلکه در ادامه دغدغه چندسالهاش درباره روایت در سینما، ادبیات و دیگر حوزههای هنر بوده است.
سرویس هنر خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) – مهسا بهادری؛ روایت در سینما، شیوهای است که فیلمساز تصمیم میگیرد ما را به جهان آن اتفاقها راه بدهد. تماشاگر ممکن است با داستانی ساده و خطی روبهرو شود یا قدم به قدم از میان حذف اطلاعات، جابهجایی زمان، راویان نامطمئن و بازیهای فرمی عبور کند تا تصویری از جهان داستانی بسازد. اینجاست که میان «روایت» و «روایتگری» فاصلهای تعیینکننده شکل میگیرد، فاصلهای که میتواند دریافت ما از فیلم را هدایت، منحرف یا پیچیده کند. کتاب «روایت و روایتگری در سینما» نوشته وارن باکلند، فیلمپژوه و نظریهپرداز شناختهشده، از همین نقطه به سینما نگاه میکند؛ اینکه داستان فقط چه چیزی است، مسئله نیست، بلکه این هم مهم است که چگونه و از چه مسیر و سازوکاری به تماشاگر عرضه میشود. نوید پورمحمدرضا، مترجم و منتقد سینما، که ترجمه او از این کتاب در نهمین جایزه کتاب سال سینمای ایران عنوان بهترین ترجمه را به دست آورده، در گفتوگو با ایبنا از تفاوت روایت و روایتگری، نسبت این مفاهیم با پیرنگ و فیلمنامهنویسی و نمونههایی از هیچکاک و فینچر تا اصغر فرهادی، بهرام بیضایی، داریوش مهرجویی و شهرام مکری میگوید. گفتوگویی درباره آن «صافی» پنهانی که میان فیلم و تماشاگر قرار میگیرد و تعیین میکند جهان داستان را چگونه ببینیم.
پیشتر ترجمهای از این کتاب منتشر شده بود و چه دلیلی باعث شد این کتاب را ترجمه کنید؟ چه نیازی در حوزه تعاریف، معانی یا شکل ترجمه احساس کردید که تصمیم گرفتید دوباره سراغ این اثر بروید؟