ادعای ترامپ درباره وجود روند گفتوگو با ایران نه یک اشتباه ساده و نه سوءتفاهم دیپلماتیک است. این ادعا ادامه همان الگوی همیشگی او است: ساختن دستاوردهای خیالی و تحریف واقعیت.
جوان آنلاین: همزمان با حضور محمد بنسلمان، ولیعهد عربستان در کاخ سفید دونالد ترامپ بار دیگر ادعایی مطرح کرده که دولت ایران آن را بیدرنگ تکذیب کرده است. ترامپ گفته است «فکر میکنم ایران بهشدت خواهان توافق است و ما یک روند را آغاز کردهایم.»، اما سخنگوی وزارت امور خارجه ایران بهصراحت اعلام کرده که «هیچ فرآیند مذاکراتی میان تهران و واشنگتن وجود ندارد» و این ادعا فاقد واقعیت است. اما چرا ترامپ آشکار دروغ میگوید؟
دستاوردسازی جعلی در سیاست خارجی
برای فهم رفتار ترامپ باید به الگوی ثابت او در سالهای گذشته توجه کرد. او در دوره اول ریاستجمهوری بارها کوشید دستاوردهایی را که وجود نداشتند، با بزرگنمایی و تحریف واقعیت تولید کند. او از «صلح تاریخی در شبهجزیره کره» سخن گفت، در حالی که تمام روند پس از چند دیدار نمایشی متوقف شد. او ادعا کرد «جنگهای خاورمیانه پایان یافتهاند»، اما هیچ جنگی پایان پیدا نکرد و حتی برخی بحرانها شدت گرفت.
او توافقهای موسوم به آبراهام را بهعنوان «تحول بزرگ» معرفی کرد، در حالی که این توافقها مشکلات بنیادین منطقه را حل نکردند و بیشتر کارکرد نمادین پیدا کردند. این الگوی رفتاری نشان داده که ترامپ به جای تکیه بر واقعیت، علاقه دارد از طریق روایتسازی برای خود پیروزی سیاسی بسازد. او میداند که بخش قابلتوجهی از پایگاه رأی او کمتر به راستیآزمایی علاقه دارد و بیشتر به روایت قدرتمندبودن او توجه میکند. در چنین چارچوبی، ادعای وجود گفتوگو با ایران به او کمک میکند تصویری از «کنترل بازی» و «اقتدار شخصی» ارائه کند.