در آرایشگاههای شیک تهران و شهرستانها، زنانی هستند که موهای بلندشان را با قیمتی گاه پایین و گاه گزاف میفروشند. در گذشته ها پریشانی را در وصف گیسو به کار می بردند و حالا تجارت این پریشانی رواج یافته است.
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، اینجا، مو فقط یک چیز اضافی نیست؛ برای بعضیها نان شب است، برای بعضی دیگر نشانهٔ زیبایی.
تجارت موی طبیعی به عنوان یک صنعت چند میلیارد دلاری در جهان، عمدتاً بر پایه خرید موی زنان و تبدیل آن به محصولات زیبایی مانند کلاهگیس، اکستنشن و پروتز مو شکل گرفته است.
در جهان، هند رتبه اول صادرات موی طبیعی (بیش از ۹۰% سهم بازار جهانی) را دارد. چین، ویتنام، برمه، بنگلادش، موهای آسیایی با قیمت مناسب تولید می کنند. در اروپای شرقی (اوکراین، روسیه، مولداوی): موهای بلوند و روشن با قیمت بالا فروخته می شود. وارد کننده های اصلی مو نیز شامل آمریکا، ایتالیا، فرانسه، ژاپن، کره و امارات متحده عربی می شوند.
در یکی از محله های کم برخوردار ، زنی حدود ۴۰ ساله توضیح میدهد: «دخترم ۱۲ سالشه، موهاش رو ۳ میلیون فروختیم. میدونم کمه، ولی پول اجاره رو نداشتیم.» اینجا، موی بلند دختران گاهی تبدیل به تنها دارایی میشود که میتوانند بفروشند.
ظاهرا فروش مو به خودی خود مشکل نیست، آنچه نگران کننده است، شرایط ناعادلانه ای است که برخی را مجبور به این کار می کند. شاید وقت آن رسیده که به جای قضاوت افرادی که مو می فروشند، به فکر ایجاد شرایطی باشیم که کسی مجبور به فروش بخشی از بدنش برای تأمین هزینه های زندگی نباشد.
اما این را هم باید توجه کنیم که اساسا موی انسان، کالا نیست و تجارت موی طبیعی، ممکن است بازتابی از نابرابری اقتصادی و ضعف نظارتی باشد. از یک سو، دختربچههایی هستند که ناخواسته موهایشان قربانی فقر خانواده میشود و از سوی دیگر، زنان و مردان ثروتمندی که برای پروتز مو میلیونها تومان هزینه میکنند.