۱۲:۱۱ – ۰۴ مرداد ۱۴۰۵
تحریمها، فشارهای سیاسی و دشمنی قدرتهای بزرگ، یک حقیقت را آشکار میکند؛ برای ملتی که نمیخواهد دوباره زیر سلطه برود، راهی جز پیشرفت باقی نمانده است.
باشگاه خبرنگاران جوان – آنچه یک انقلاب را به مقصد میرساند، صرفاً برچیدن یک نظم پیشین نیست؛ آزمون اصلی از همان لحظه آغاز میشود که باید به جای آن، بنایی تازه برپا کرد. مهمترین پرسش پیش روی ملت این نیست که چه کسی حکومت خواهد کرد؛ پرسش این است که چگونه میتوان کشوری ساخت که دیگر محتاج اراده بیگانگان نباشد.
انقلاب اسلامی ایران پیروز شده بود. مراکز قدرت به دست نیروهای انقلابی افتاده بود، اما واقعیتهای کشور چیز دیگری میگفت. صنایع، دانشگاهها، نیروهای مسلح و بسیاری از زیرساختهای حیاتی، سالها به واردات، فناوری خارجی و مستشاران بیگانه وابسته شده بودند. استقلال سیاسی به دست آمده بود، اما استقلال واقعی، بدون استقلال علمی و فناورانه معنایی نداشت.
جمهوری اسلامی ایران هنوز فرصت استقرار کامل پیدا نکرده بود که موجی از بحرانها آغاز شد؛ ناامنیهای داخلی، توطئههای خارجی و سرانجام جنگ تحمیلی هشتساله که بخش بزرگی از توان کشور را صرف دفاع از وطن کرد. درست زمانی که ایران آرامآرام از غبار جنگ بیرون میآمد و خود را برای بازسازی آماده میکرد، حادثهای دیگر فرا رسید؛ رحلت بنیانگذار انقلاب اسلامی و آغاز مسئولیتی تاریخی بر دوش امام شهید آیتالله سیدعلی خامنهای.