رهاسازی آب به نام هورالعظیم، به کام برخی کشاورزان و شماری از مسئولان

هنوز آثار و تبعات سیلاب مهیب چند سال قبل از بین نرفته و پابرجاست؛ آثاری که از جمله آنها، رهاسازی آب سد در این روزهای سال است که ظاهرا اقدامی در راستای حفظ هورالعظیم و دور کردن تهدید خشکسالی از سر این تالابِ زخمی و آسیب دیده است؛ اما مسئولان استانی به خوبی می‌دانند که این موضوع بهانه‌ای بیش نیست و دریچه‌های سد به دلایلی دیگر گشوده می‌شوند!

رهاسازی آب به نام هورالعظیم، به کام برخی کشاورزان و شماری از مسئولاطی روز‌های اخیر در خوزستان اتفاقی رقم خورد که احتمالا به زودی دودش به چشم خیلی‌ها خواهد رفت!

به گزارش «تابناک»؛ در روز‌هایی که تالاب هورالعظیم در جنوب غربی کشورمان و در منطقه مرزی با عراق، وضعیت خوبی ندارد و بحرانی که سال هاست گریبانش را گرفته، در حال اوج گرفتن است، اقدامی در دستور کار مسئولان استان خوزستان قرار گرفت که به ظاهر ستودنی می‌نمود، اما با اندک تاملی می‌شد دریافت که نتایج قابل قبولی به دنبال نخواهد داشت و متاسفانه این گونه هم شد.

نقطه شروع ماجرا، باز کردن دریچه‌های خروجی سد تنظیمی حمیدیه در چهاردهم ماه جاری (تیرماه) بود تا دبی خروجی این سازه به ۱۶۰ متر مکعب بر ثانیه برسد؛ بالاترین توان خروجی آب از این سد که معنای آن رهاسازی آب به سمت پایین دست رود کرخه، یعنی تالاب هورالعظیم است؛ همان تالابی که ابتدا نفت و بعد جنگ تحمیل شده توسط عراق به کشورمان، از آن موجودی متفاوت و البته به شدت آسیب پذیر ساخته است.

صحبت درباره هورالعظیم بسیار است؛ اما اگر طی سال‌های گذشته بحران ریزگرد‌ها به وجود نیامده و مردم را جان به لب نکرده بود، چه بسا اکنون هیچ اثری از آثار این تالاب کم نظیر نمانده بود و جایش را برهوتی گرفته بود که بین ایران و عراق به شکل نامساوی تقسیم شده و نه از کرخه پر آب نشانی داشت و نه قابل باور بود که بخشی از اقلیم می‌شود، یکی از منابع تامین آب شرب در مناطقی از استان هم هست. به عبارتی، منابعی در اختیار گروهی از کشاورزان (و نه همه آنها) قرار می‌گیرد که ممکن است در ماه‌های آینده، حکم کیمیا را بیابد و برای جایگزینی شان، اقدامات ملی نیاز باشد.

آینده‌ای که امیدواریم به گونه‌ای دیگر رقم بخورد؛ اما ظاهرا بیش و پیش از ما، مسئولانی به رقم نخوردنش باور دارند! مسئولانی که می‌دانند آب به هورالعظیم نمی‌رسد، ولی رهایش می‌کنند، بی آنکه در مسیر آن تا تالاب، پایشی را در دستور کار قرار دهند، با متخلفان برخورد نمایند یا حتی از قبل فکر اینجا را کرده و دست کم مانع کشت انواع پر آب بری مانند برنج شوند. مسئولانی که ظاهرا دیده اند با وقوع بحران هم گزندی متوجه شان نمی‌شود و همه چیز به گردن طبیعت می‌افتد که یک سال ترسالی دارد و سال دیگر خشکسالی!

 

منبع: تابناک

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *