برکهها، یکی از شاخصترین الگوهای معماری سنتی برای ذخیره آب در مناطق ساحلی خلیج فارس، نقش حیاتی در زیستبوم استانهای هرمزگان و بوشهر ایفا کردهاند، این سازههای ساده اما متنوع، با ویژگیهای ساختاری متمایز، برخلاف آبانبارهای مناطق دیگر، راهکاری هوشمندانه برای مقابله با کمآبی در مناطق ساحلی بودهاند.
به گزارش ایرنا، با وجود سادگی بسیار در ساخت این برکهها ولی از تنوع بسیاری برخوردارند که هر یک ویژگی کوچک و بزرگ از دیگری متمایز میشود؛ عمق برکهها به دلیل نزدیکی به دریا و بالا بودن سطح آبهای زیرزمینی از ۶ متر تجاوز نمیکند.
دهانه برکهها به دلیل محدودیت در نوع مواد و مصالح شکلدهنده و ساختار بین آنها از ۲۰ متر تجاوز نمیکند و به دلیل حجم کم مخزن برکهها و سختی مکانیابی و جمعآوری آب، بهصورت مجموعهای ساخته میشوند که البته در بعضی موارد امکان آبگیری و استحصال آب میسر بوده بر حسب نیاز در درون شهرها بهصورت پراکنده نیز دیده میشوند.
سال ۱۳۳۰ خورشیدی آب آشامیدنی مردم بندرعباس از برکههایی (آبانبارها) تامین میشد که در گوشه و کنار شهر قرار داشت و در آن روزگاران قطرهای آب شیرین همچون جان عزیز و شیرین بود و برکهها از آب باران، پُر میشد و مردم با مشک حلبی و ظروف سفالین، آب را به منازل خود میبردند.