11 دی 1401 – 09:47
یک مطالعه جدید راز قدیمی در حوزه دیرینشناسی را برملا و مشخص کرده است که گیاهان اولیه چگونه از طریق تغییراتی در سیستمهای آوندی خود توانستند از محیطهای آبی به خشکی گذر کنند.
به گزارش سیتنا، دانشمندان از سالها پیش در تلاش بودند تا دریابند چگونه گیاهان اولیه زمین توانستهاند خود را با زیستگاههای جدید وفق دهند و به فراتر از محیطهای مرطوب و باتلاقی اصلی خود بروند. این گیاهان کوچک بودند و معمولا بیش از چند سانتی متر ارتفاع نداشتند و در نزدیکی نهرها و برکه ها یافت می شدند.
با این حال، این گیاهان حدود ۴۰۰ میلیون سال پیش سیستمهای آوندی را توسعه دادند که به آنها اجازه می داد آب را به طور موثرتری از خاک استخراج و از آن برای فتوسنتز استفاده کنند؛ تغییری که تاثیر قابل توجهی بر جو و اکوسیستمهای زمین داشت. اکنون تیمی از محققان با کشف این که چگونه این گیاهان باستانی توانسته اند در زیستگاه های جدید با دسترسی محدود به آب رشد کنند، یک معمای ۱۰۰ ساله(straws) بودند و در ابتدا در زیستگاههای آبی اولیهشان به خوبی به آنها خدمت کرده بودند. اما هنگامی که آنها به زمینی با منابع آبی کمتر حرکت کردند مجبور شدند بر حباب های هوای ناشی از خشکسالی غلبه کنند. گیاهان اولیه زمینی این کار را با تغییر شکل آوند چوبی اجدادی و استوانهای شکل به شکلهای پیچیدهتر انجام دادند که از پخش شدن حبابهای هوا جلوگیری میکرد.
از نظر تاریخی، مشاهده افزایش پیچیدگی آوندی در سوابق فسیلی، امری تصادفی و کم اهمیت و به عنوان محصول جانبی رشد اندازه گیاهان و ایجاد ساختارهای پیچیده تر آنها در نظر گرفته شده است. اما مطالعه جدید این دیدگاه را نقض می کند.
«مارتین بودا» از محققان این مطالعه گفت: «این اتفاق در واقع یک علت تکاملی برای آن وجود دارد. فشار شدید به علت خشکسالی باعث شد این اتفاق روی دهد. این معمای ۱۰۰ ساله ای بود که اکنون به آن پاسخ داده ایم.»
انتهای پیام