در روزگاری که بسیاری از رمانها برای جلب توجه مخاطب به حادثه، تعلیق یا پیچیدگیهای فرمی تکیه میکنند، «به دریا برگشته» راه دیگری را برمیگزیند؛ راهی که از سکوت، تأمل و بازگشت میگذرد.
در روزگاری که بسیاری از رمانها برای جلب توجه مخاطب به حادثه، تعلیق یا پیچیدگیهای فرمی تکیه میکنند، «به دریا برگشته» راه دیگری را برمیگزیند؛ راهی که از سکوت، تأمل و بازگشت میگذرد.
سرویس ادبیات خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) – امیرعلی سلیمانی، منتقد ادبی: «اگر کسی میپرسید تالاب چه بویی میدهد، هیچ وقت نمیگفتم بویی مانند دریاچهای راکد با علفهای گندیده که مجموعهای از بوهای شور و ماهی و دریا است. بوی تالاب شبیه به بوی دستهای مادرم بود»
در روزگاری که بسیاری از رمانها برای جلب توجه مخاطب به حادثه، تعلیق یا پیچیدگیهای فرمی تکیه میکنند، «به دریا برگشته» نوشته نازنین حاتمنژاد راه دیگری را برمیگزیند؛ راهی که از سکوت، تأمل و بازگشت میگذرد. این رمان با روایتی آرام و صبور، خواننده را به جهانی میبرد که در آن، خاطره و اکنون در کنار یکدیگر معنا پیدا میکنند و انسان بار دیگر فرصت مییابد نسبت خود را با گذشته و زیست امروز بازتعریف کند.
