علیرضا محمودی فرد – پسادکترای حرفهای آیندهپژوهی، پژوهشگر و مدرس دانشگاهها
صبح یکی از روزهای سرد زمستانی، تلفنِ قرمز روی میزِ مدیرعامل یک غولِ فناوری به صدا درمیآید؛ آنسوی خط، نه یک مشتری ناراضی، که رئیسِ تیم امنیت سایبری است با صدایی لرزان: «دادههای پانزده میلیون کاربرمان روی دارکوب قیمت خورده است»؛ در همان لحظه، در نقطهای دیگر از جهان، یک فرماندار محلی با دهان خشکیده، تصاویر ماهوارهایِ آتشسوزیای را میبیند که باد آن را بهسوی مناطق مسکونی میراند؛ اینها، تیترِ فردای روزنامهها هستند؛ تیترهایی که یا از «فروپاشی» میگویند، یا از «مدیریت معجزهآسا»؛ مدیریت بحرانهای مدرن، هنرِ تبدیلِ همان چند ثانیهی اولِ تماس تلفنی، از آستانهی سکته به سکوی قهرمانی است.
بگذارید بیپرده بگوییم: بحرانهای امروز، موجوداتی جهشیافتهاند؛ آنها دیگر بهآرامی از راه نمیرسند، بلکه مثل ویروسی ناشناخته، ناگهان کل سیستم تنفسی یک سازمان یا کشور را از کار میاندازند؛ ویژگیِ مرگبار این بحرانهای بهروز، «سرعتِ واگیر» آنهاست؛ یک اشتباه کوچک از یک کارمند در شبکههای اجتماعی، میتواند ظرف بیست دقیقه به جنبشی جهانی علیه برندتان تبدیل شود؛ یک اختلال زنجیرهی تأمین در تایوان، ظرف یک هفته، قفسههای سوپرمارکتی در برلین را خالی میکند؛ در این جهانِ درهمتنیده، دیگر «مسئلهی محلی» بیمعناست؛ هر جرقهای توانِ آتشزدنِ جنگلی جهانی را دارد.