«رقص باد» / یادداشت های جشنواره ۴۴ فیلم فجر (۱۴)

به گزارش سینماخانه؛ «رقص باد» بنا به گفته کارگردان اش می خواسته فیلمی در ژانر رئالیسم جادویی باشد. اما فیلمساز جوان ما در فیلم نخست اش یک موضوع مهم را نادیده گرفته و آن این که در ساخت اثری در چنین ژانری انتخاب نقطه دید از مهم ترین عناصر است. در «رقص باد» مشخص نیست روایت از زاویه دید کدام کاراکتر نقل می شود و تمام آدم ها شخصیت مرد را پس از ۳۷ سال می‌بینند و با او مرتبط می شوند. درصورتیکه می بایست از یک منظر (خورشید) مورد ارتباط قرارگیرد و دیده شود. ریتم فیلم کند است؛ شاید گفته شود که این ریتم برای چنین فیلمی مناسب است اما این کندی در واقع نه از حیث ساختار بلکه نوعی ملال را به همراه دارد و حوصله مخاطب را سر می برد که ناشی از تاکید و مینی‌مال ساختن بیش از حد بر بستر روایت است. انتخاب دوره جنگ ۱۲ روزه برای روایت داستان و ایجاد تجانس با دفاع مقدس صرفاً یک انتخاب است و نتوانسته به منطقی مستدل و اثر بخش در کلیت فیلم تبدیل شود.

سینماخانه / حمید عبدالحسینی