به گزارش سرویس سیاسی تابناک، بالاخره بعد از ۱۴ سال کشوقوس، فرازونشیب و زخمهای عمیق، به نظر میرسد که پرونده جنجالی سال ۸۸ در حال بسته شدن است. حسین کروبی، فرزند مهدی کروبی، یکی از چهرههای شاخص معترض به نتایج انتخابات ریاستجمهوری ۱۳۸۸، با لحنی روشن و قاطع اعلام کرده که حصر پدرش رسماً به پایان رسیده است. او همچنین از رفع حصر قطعی میرحسین موسوی تا پایان فروردین ۱۴۰۴ خبر داده و تأکید کرده که دیگر هیچ مأموری در محل سکونت این دو شخصیت سیاسی حضور نخواهد داشت. این خبر نهتنها یک تحول بزرگ در وضعیت این دو نفر، بلکه نقطه عطفی در تاریخ جمهوری اسلامی ایران خواهد بود.
انتخابات سال ۸۸ را میتوان یکی از پیچیدهترین و پرچالشترین مقاطع تاریخ جمهوری اسلامی دانست؛ تنها انتخابات ملی ریاست جمهوری که بعد از پایان انتخابات، تمام نشد، انتخاباتی که قرار بود نماد مشارکت سیاسی و جذابیت های سیاسی باشد، اما بهسرعت به یک بحران عمیق سیاسی تبدیل شد. این رویداد، کشور را بیش از یک سال درگیر تنشهای شدید مستقیم، اختلافات جناحی و حتی خشونتهای تلخ کرد که آثار آن تا سالها باقی ماند.
اشتباهات فاحش ظرفین ماجرا، لجبازیهای بیمورد و سوءمدیریتهای زنجیرهای در آن روزهانه به آینده بنگریم.
رفع حصر، تنها پایان یک حبس خانگی نیست؛ این میتواند آغاز فصل جدیدی در سیاست ایران باشد؛ فصلی که در آن، بهجای جنگ بر سر گذشته، برای دغدغه ها و اهداف واقعی تر و ملموس تر جامعه پرداخته شود، این تحول را باید به فال نیک گرفت و امیدوار بود که سیاست ایرانی، پس از سالها، رنگ و بوی جدیدی به خود بگیرد.
یکی از گمشده های عرصه سیاست در ایران، نبود سازوکار جامع و کامل برای حل اختلافات احتمالی در عرصه انتخابات است، گمشده ای که می تواند با اصلاح اساسی و بنیادین قانون انتخابات، راه را برای هرگونه سوءاستفاده دشمن و افراطیون جناح ها بگیرد؛ آیا رفع حصر به رفع موانع اصلاح بنیادین قانون قدیمی انتخابات هم منجر خواهد شد؟
محی الدین پاینده
نظر شما چیست؟ فکر می کنید رفع حصر میرحسین موسوی و مهدی کروبی چه پیامدهایی داشته باشد؟