وقتی مصرفکننده ایرانی حاضر است خودروهای وارداتی را چند برابر قیمت واقعی آنها بخرد، آیا این مسأله را باید در قالب پولدار و دررفته بودن تلقی کرد؟ چرا مردم حاضرند اینهمه هزینه بدهند تا خودروی وارداتی بخرند؟ آیا صرفاً برای تفاخر یا سرمایهگذاری است یا میتوان آن را نشانهای از بیاعتمادی به خودروهای داخلی و اجبار برای انتخاب در سالهای اخیر دانست؟
به نظر میرسد این رفتار نه از سر پولداری، بلکه نتیجه بیاعتمادی عمیق به تولید داخلی و اعتراض مستقیم به سالها سیاستگذاری غلط در بازار خودروست.