خبرگزاری میزان – طبق اعلام روابط عمومی و امور بینالملل کانون، رسول نجفیان، در کنار فعالیت در عرصه بازیگری و کارگردانی، سالهاست که با قصهگویی مانوس و همراه است.
او درباره وضعیت قصهگویی در زندگی ایرانیان میگوید: «یکی از ارکان مهم تربیتی در خانوادههای ایرانی پیش از آمدن رادیو و تلویزیون، قصهگویی بزرگترها در خانهها، نقالی در قهوهخانهها و اجرای مرشدان و عاشیقها در مراکز مختلف هر محله بود. مردان در قهوهخانهها و محلات جمع میشدند و به داستانهای کهن ارزشمند ایرانی مانند شاهنامه فردوسی، حکمتهای گلستان و بوستان سعدی و حتی غزلیات حافظ گوش میکردند. در خانواهها نیز بیشتر حضور زنان پررنگ بود و قصهگویی از سوی بزرگان انجام میشد و اوج آن نیز در آیینها و مراسم بود. مهمترین رکن این داستانسراییها نیز جنبه آموزشیاش بود و فقط برای سرگرمی نبود.»
نجفیان ادامه میدهد: «اثر داستانها در گذشته بر مردم بسیار زیاد بود و بسیاری از افراد به دلیل تکرار و شنیدن زیاد، آنها را حفظ بودند و سینه به سینه از نسلی به نسل دیگر منتقل میکردند.»