اقتصاد۲۴- طبقه متوسط ایرانی سالهاست که یاد گرفته برای زنده ماندن در میان چرخدندههای تورم لجامگسیخته، دست به هر ریسکی بزند. در اقتصادی که ارزش پول ملی آن روزانه آب میرود، خرید یک خودروی معمولی دیگر نه یک انتخاب رفاهی، بلکه یک استراتژی فرسایشی برای حفظ ارزش داراییهای اندک است. مردمی مستاصل، خسته از نوسانات ثانیهای بازار، سرمایههای خرد و کلان خود را در حسابهای وکالتی بلوکه میکنند تا شاید قرعه شانس نام آنها را از دل صندوقهای الکترونیکی خودروسازان بیرون بکشد. اما هر بار با درهای بسته، سامانههای از دسترس خارج شده و پیامهای ناامیدکننده «ظرفیت تکمیل است» مواجه میشوند.
اما بوی تند فساد و انحصار ساختاری در این صنعت دیرپای تحت حمایت دولت، سالهاست که مشام جامعه را آزار میدهد. آنچه پیش از این به عنوان گمانهزنی و گلایههای شهروندی در شبکههای اجتماعی مطرح میشد، امروز از زبان یکی از نمایندگان مجلس بیان شده و ابعاد تازهای به خود گرفته است. پردهبرداری صریح نایبرئیس کمیسیون صنایع و معادن مجلس از فرآیند مهندسیشده قرعهکشیها، تکاندهندهتر از آن است که بتوان به سادگی از کنار آن گذشت. این افشاگری، اگر صحت داشته باشد، دیگر یک تخلف اداری ساده نیست؛ این یک رسوایی بزرگ ملی، یک دهنکجی آشکار به تودههای محروم و تیر خلاصی بر اندک اعتماد عمومی باقیمانده است.