یکی از حفرههای نظام حکمرانی در کشور ما، سیاستگذاری غلط برای مصرف انرژی است. مساله را اینگونه میتوانیم طرح کنیم که پس از سرد شدن هوا در روزهای گذشته، مصرف گاز در مشترکان خانگی، تجاری و اداری حدوداً دو برابر شده است. در نتیجه دولت برای اینکه جامعه را راضی نگه دارد، گاز صنایع را سهمیهبندی کرده است. صنایع پتروشیمی پیش از همه با نوبتبندی گاز مواجه شدهاند. پس از صنایع پتروشیمی، رتبه دوم اعمال محدودیت مربوط به فولادسازها و تولیدکنندگان سیمان است و هرچه هوا سردتر شود، محدودیتهای گازی صنایع، به تدریج به بقیه رشته فعالیتهای صنعتی نیز خواهد رسید. این چرخه غلط عوارض زیادی دارد از جمله اینکه میتواند تولید را زمینگیر کند و رشد اقتصادی را کاهش دهد. این چرخه معیوب همچنین به شکلگیری یک پارادوکس در کشور ما منجر شده است. طی 10 سال گذشته رشد اقتصاد ایران 4 /0 درصد و تقریباً برابر با صفر بوده است. یعنی در کشور ما انرژی خیلی بیشتر از کشورهای صنعتی و با رشد بالا مصرف میشود اما رشد اقتصاد در کشور ما نزدیک به صفر است و با وجود این، با کمبود انرژی هم مواجه هستیم. این در حالی است که اگر اقتصاد ما بخواهد رشد کند یکی از گلوگاههای آن انرژی است. در گفتوگو با علیرضا سلطانی کارشناس مسائل انرژی میخواهیم ببینیم کجای سیاستگذاری ما غلط بوده که به این روز افتادیم؟