شنبه 26 مهر 1404 – 13:05
تکناک
پروفسور ایوان پون، سرپرست آزمایشگاه موسسه علوم مولکولی لاتروب و نویسنده همکار این مطالعه گفت: «درک این فرایند بنیادی میتواند افقهای تازهای برای توسعه درمانهای نوآورانه باز کند و به سیستم ایمنی در مقابله با بیماریها کمک شایانی نماید.» این کشف نشان میدهد که میلیاردها سلول روزانه در چرخه طبیعی و بیماریها برنامهریزی شدهاند که بمیرند و اکنون فهمیدهایم که فرایند تجزیه سلولی به مراتب پیچیدهتر و هدفمندتر از حد تصور عمل میکند.
نتایج نشان داد زمانی که سلولهای چسبنده به سطح میمیرند، بدن سلولی خود را جمع میکنند و یک ردپای نازک پوشیده با غشا بر جای میگذارند که به سطح میچسبد. این ردپاها سرشار از F-اکتین و پروتئینهای چسبندگی هستند و برخلاف بسیاری از وزیکولهای خارج سلولی، از سطح جدا نمیشوند. جالب اینکه FOOD در تقریبا تمامی نوع سلولها و در مواجهه با محرکهای مرگ مختلف مشاهده شد. پس از ایجاد ردپا، غشای باقیمانده به تدریج به وزیکولهای ۲ میکرومتری موسوم به وزیکولهای خارج سلولی مشتق از FOOD یا F-ApoEVs تبدیل میشود، که سیگنال کلاسیک «مرا بخور» را فعال و سلولهای ایمنی را به بلعیدن آنها تحریک میکند. این فرایند وابسته به فعال شدن پروتئین ROCK1 است و زمانی که ROCK1 غیرفعال شود، FOOD به درستی شکل نمیگیرد. تحلیل پروتئومیک نشان داد که FOOD شامل ۶۰۱ پروتئین مرتبط با ساختار و چسبندگی سلولی مانند: اکتین، توبولین، وینکولین و اینتگرینها است و مقدار بسیار کمی از مواد هستهای یا میتوکندریایی دارد؛ به این ترتیب مشخص شد که FOOD بیشتر از غشا و عناصر اسکلت سلولی تشکیل شده است.