به گزارش خبرنگار ایبنا؛ به نقل از تسنیم هر بار که بازار ارز وارد دورهای تازه از التهاب میشود، نگاهها به سمت درآمدهای صادراتی و ارزهایی میرود که باید به چرخه اقتصادی کشور بازگردند، اما بخشی از آنها در موعد مقرر در دسترس بانک مرکزی و واردکنندگان قرار نمیگیرد. در این میان، نام «تراستیها» نیز بیش از گذشته شنیده میشود؛ واسطههایی که در سالهای تحریم، بخشی از عملیات دریافت، نگهداری و انتقال درآمدهای ارزی ایران را برعهده گرفتهاند، اما اطلاعات روشنی درباره تعداد، گردش مالی، وضعیت نظارت و میزان منابع در اختیار آنها منتشر نمیشود.
نقش تراستیها در اقتصاد ایران دوگانه است. از یک سو، محدودیت روابط بانکی بینالمللی سبب شده است استفاده از واسطهها برای انتقال ارز حاصل از صادرات تا حدی اجتنابناپذیر باشد. از سوی دیگر، نبود شفافیت در همین شبکه میتواند دسترسی به منابع ارزی را به تأخیر بیندازد، هزینه نقلوانتقال را افزایش دهد و تشخیص محل توقف ارز را دشوار کند. به همین دلیل نمیتوان همه تراستیها را عامل التهاب بازار دانست، اما نمیتوان از اثر عملکرد غیرشفاف آنها بر سمت عرضه ارز نیز چشم پوشید.