رد پای انتشار یک فیلم سینمایی بر روی پلتفرمهای انتشار محتوا به دست کارگردانش بیآنکه احساس کند ناگزیر است همچنان در انتظار صدور پروانه نمایش معاونت ارزشیابی و نظارت سازمان امور سینمایی و سمعیبصری بماند؛ مانند آنچه سهیل بیرقی با تازهترین اثر خود، «بیداد» کرد، دست کم به سال ۱۳۸۸ برمیگردد.
به نقل از خبرآنلاین، بهمن قبادی که در سال ۲۰۰۰ (۱۳۷۸) با نخستین فیلم بلند سینمایی خود؛ «زمانی برای مستی اسبها» در جشنواره فیلم کن برنده جایزه دوربین طلایی شد، دو سال بعد با دومین فیلمش؛ «آوازهای سرزمین مادریام» (۱۳۸۰) در جشنواره فیلم شیکاگو کسب موفقیت کرد، سومین فیلمش؛ «لاکپشتها هم پرواز میکنند» (۱۳۸۳) ضمن کسب جایزه اصلی جشنواره سن سباستیان اسپانیا از سوی سینمای ایران برای شرکت اسکار معرفی شد و در چهارمین فیلم بلند خود؛ «نیوه مانگ» (۱۳۸۵)، به مناسبت دویستوپنجاهمین سالگرد تولد ولفگانگ آمادئوس موتزارت، به سراغ موسیقی کردها و صدای زنان رفت و به همراه «پسرم» به کارگردانی مارتیل فوژه رون توانست به صورت مشترک جایزه صدف طلایی جشنواره سن سباستیان اسپانیا را به خود اختصاص دهد.
از بهمن قبادی که سال ۱۳۸۵، امیدوارانه در انتظار صدور پروانه نمایش «نیوه مانگ» بود میتوان گفتوگوهایی از این دست را در روزنامهها و خبرگزاریهای آن زمان دید: «دلم میخواهد فیلمم (نیوه مانگ) در ایران اکران شود و فیلم بعدیام را در خیابانهای تهران بسازم. با فیلمهای قبلیام با این که اکرانهای نامناسبی داشت، مردم ارتباط خوبی برقرار کردند و «لاکپشتها هم پرواز میکنند» نیز نسبت به نحوه اکرانش پرفروش بود…» طبق آمار موجود در «سالنامه آماری فروش فیلم و سینمای ایران» و اطلاعات موجود در جدول عملکرد فیلمهای ایرانی به ترتیب بیشترین تعداد تماشاگر در سالهای ۱۳۸۰ (سال اکران «زمانی برای مستی اسبها»)، ۱۳۸۱ (سال اکران «آوازهای سرزمین مادریام») و ۱۳۸۳ (سال اکران «لاکپشتها هم پرواز میکنند»)» بهمن قبادی در این قبیل گفتوگوها پُر بیراه هم نمیگفت.
منبع : صبح سینما
برای مشاهده کامل مطلب کلیک کنید
