يكشنبه 19 بهمن 1393 15:39 ساعت
بعد از گذشت پنج روز از جشنواره و دیدن بسیاری از فیلمهای سال آیندهی سینمای ایران، بیش و پیش از هرچیز باید نگران پول و وقت همان تعداد اندک مردمی بود که زمان اکران عمومی به دیدن اکثر این فیلمها خواهند رفت. مرض غالب فیلمهای امسال بیماری خطرناک «قصه نگفتن» است، بیماری فرار از «داستانگویی» و «عامهپسند» بودن. فرار از «جذابیت».
امیر ابیلی- گروه فرهنگی رجانیوز: بعد از گذشت پنج روز از جشنواره و دیدن بسیاری از فیلمهای سال آیندهی سینمای ایران، بیش و پیش از هرچیز باید نگران پول و وقت همان تعداد اندک مردمی بود که زمان اکران عمومی به دیدن اکثر این فیلمها خواهند رفت. مرض غالب فیلمهای امسال بیماری خطرناک «قصه نگفتن» است، بیماری فرار از «داستانگویی» و «عامهپسند» بودن. فرار از «جذابیت». اکثر آثار امسال را فیلمهایی تشکیل میدهند که اساسا «ضدمخاطب»اند و ظاهرا با «ضدقصه» بودنشان میخواهند مخاطب بینوا را آزار دهند.
به گزارش “رجانیوز”، از بد ماجرا هم این بیماری در سازمان سینمایی خریدار دارد و تحویل گرفته میشود. فیلمسازان جوان سینمای ایران به اسم «مستقل بودن» رسما فیلم «بد» میسازند و در گروه «هنر و تجربه» از امکانات دولتی بهرهمند میشوند و در جشنواره هم برایشان جایزه ویژه در نظر میگیرند. کسانی که ظاهرا بلد نیستند فیلمنامه بنویسند و پشت الفاظ و مفاهیم و واژههای پرطمطراقی مثل «سینمای مستقل»، «سینمای تجربهگرا» و …. پنهان میشوند و نمیدانند تنها ترکیبی که میشود برای فیلمشان به کار برد «فیلم بد» است. فیلمی که حتی اهالی رسانه و منتقدان هم طاقت دیدن بسیاریشان را ندارند و سالن سینما را ترک میکنند، چه رسد به مخاطب عام.