همین رخت سفید، لباس دریانوردی که سینا بیشتر از هر لباس دیگری دوستش داشت، حالا بر تن مزار خالی اوست؛ میان چند متر خاک، جایی که برای پدر و مادرش هنوز نشانی از فرزندشان دارد.
به گزارش خبرگزاری مهر، روزنامه ایران نوشت: همین رخت سفید، لباس دریانوردی که سینا بیشتر از هر لباس دیگری دوستش داشت، حالا بر تن مزار خالی اوست؛ میان چند متر خاک، جایی که برای پدر و مادرش هنوز نشانی از فرزندشان دارد. انگار لباس، به جای پیکر سینا، بخشی از حضور او را در این مزار نگه داشته؛ تکهای از او که میتوانند به آن دل ببندند.
امید جهانتیغ، جاویدالاثر ناو دناست؛ اما در خانه، سینا صدایش میزنند. روز ۱۳ اسفند ۱۴۰۴، ناوچه نظامی دنا متعلق به نیروی دریایی ارتش، در آبهای ساحلی سریلانکا هدف حمله تروریستی آمریکا قرار گرفت.
در این حادثه، ۱۰۴ نفر از خدمه ناو دنا به شهادت رسیدند؛ پیکر ۸۴ نفر به کشور بازگشت و ۲۰ نفر همچنان جاویدالاثرند. سینا یکی از آنهاست. قبرخالی نتوانسته پدر و مادر را از زیارت مزار باز دارد. پنجشنبهها برای آنها روز دیدار با سیناست؛ روزی که به قبرستان میآیند، کنار مزار خالی فرزندشان مینشینند و با او حرف میزنند. میدانند شاید پسرشان در آن سوی خاک صدای آنها را نشنود، اما مگر دل پدر و مادر به این حساب و کتابها کاری دارد؟ آنها حتی یک پنجشنبه را هم از دست نمیدهند. هوا کمکم رنگ پاییز گرفته و نسیم خنک، بوی فصل تازه را در قبرستان دلگیر و کوچک کریمآباد گرگان پراکنده میکند.