اقتصاد ۲۴- تاریخ نگاران اگر روزی بخواهند تاریخ این روزهای آموزش و پرورش را بنویسند با سرفصل عجیب و مفصلی به نام رتبه بندی معلمان روبرو خواهند شد که بیش از یک دهه از آن میگذرد و هنوز به نتیجه قطعی نرسیده است. تاریخ نگاران میتوانند بنویسند که معلمان در ایران برای رسیدن به بدیهیترین حقوق خود باید دست به تجمع و اعتراض و اعتصاب میزدند تا شاید از دل اقداماتی از این دست دولت و مجلس به وظایف خود عمل کنند.
قصه پر غصه رتبه بندی معلمان هنوز به نتیجه مشخص نرسیده و ترکیبی از یک ژانر کمدی و تراژیک را با هم دارد. کمدی بودن از آن جهت است که هر چند یکبار اظهار نظری درباره رتبه بندی مطرح میشود و رسانهها نیز آن را منتشر میکنند و حتی برای بازدید بیشتر تیترهای جنجالی میزنند و اخبار این موضوع را بازنشر میکنند، ولی در عمل اتفاقی رخ نمیدهد. وقتی یکی از مهمترین اقشار جامعه که وظیفه خطیر تربیت نسلهای آینده را بر دوش دارند بدیهیترین حقوق خود را هم نمیتوانند بدست بیاورند دست کمی از تراژدیهای شناخته شده ندارد. فقط امیدواریم پایان آن به خوشی تمام شود و به مانند تراژدیهای شناخته شده پایان آن مرگ نباشد.
معلمان، اما در این فرآیند بیکار ننشسته اند و در مطالبه گری هم الگو بودند و همواره حضور فعال داشتند. چند ماهی میشود که تجمعات اعتراضی معلمان در گوشه و کنار کشور دیده میشود و معلمان بدون حواشی احتمالی دور هم جمع میشوند و اعتراض خود را نسبت به وضعیت موجود مطرح میکنند و به صورت مشخص به عدم اجرای طرحهای «رتبهبندی معلمان» و «همسانسازی حقوق بازنشستگان» اعتراض میکنند.
روز پنجشنبه هم با فراخوان شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران این تجمع برگزار شد و معلمان تهران و البرز در مقابل مجلس شورای اسلامی تجمع کردند و معلمان در سایر شهرها نیز در مقابل ادارات آموزش و پرورش دست به تجمعات اعتراضی زدند.
بیشتر بخوانید: حقوقهای نجومی در برابر حقوق معلمان!