به گزارش خبرآنلاین، به نقل از ایسنا، محمد حسینیمقدم در نشست «اینترنت و زیستبوم علم در ایران؛ تأملی بر نسبت محدودیتهای اینترنت و حیات علمی در ایران» که امروز در مؤسسه پژوهش و برنامهریزی آموزش عالی برگزار شد، اینترنت را بهمثابه زیرساخت دانست و گفت: یکی از انگارههایی که میتوان در دنیای امروز و در مواجهه با نسلی که در پلتفرمها بزرگ میشود، مطرح کرد، این است که کودکان و نوجوانان امروز در شرایط قطع اینترنت با مسئله معنا و نوعی سردرگمی مواجهاند. ما دیگر در جهانی که اینترنت دارد زندگی نمیکنیم؛ ما در جهانی زندگی میکنیم که اینترنت است.
وی با اشاره به دیدگاه مانوئل کاستلز و نظریه «جامعه شبکهای»، افزود: جامعه امروز از «جامعه اطلاعاتی» عبور کرده و به «جامعه دیجیتال» وارد شده است؛ جامعهای که در آن دیجیتال صرفاً یک بعد فناورانه در کنار سایر ابعاد زندگی نیست، بلکه بنیان جامعهشناختی و فناورانه همان جامعه شبکهای است.
عضو هیئتعلمی موسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی با اشاره به موضوع خاموشی اینترنت، اظهار کرد: گزارشهای مختلف نشان میدهد از سال ۲۰۱۹ استسازی شوند و کانالهای ارتباطی اضطراری برای همکاری بینالمللی جاری انجام شود.
وی ادامه داد: در میان مدت و افق یک تا سه ساله نیاز است که زیرساخت آینه ملی برای پایگاههای داده بنیادین توسعه پیدا کند، برای مستثنی کردن ابزارهای پژوهشی از تحریمها دیپلماسی علمی انجام گیرد، زیرساختهای محاسباتی علمی ملی و ابر پژوهشی ساخته شود و زیرساخت انتشار نمایهسازی علمی داخلی انجام گیرد.
حسینیمقدم افزود: در افق ۵ تا ۱۰ ساله بلند مدت نیز به دسترسی علمی به عنوان یک حق نهادی رسمیت شناخته شود. مشابه اینکه در شرایط جنگ، آب قطع نمیشود. در زیرساختهای حاکمیتی ابر و هوش مصنوعی سرمایهگذاری انجام شود، شبکهسازی علمی منطقهای با کشورهای همسنخ در دستور کار قرار گیرد و سرمایه انسانی پژوهشی از طریق ترمیم اتصال علمی بازگردانده شود.
۵۸۵۸