سال ۱۹۶۲ با اکران تریلر روانشناختی و جریانساز «چه بر سر بیبی جین آمد؟» (?What Ever Happened to Baby Jane) همراه بود. موفقیت چشمگیر این فیلم، پایهگذار یک زیرژانر جدید در سینمای وحشت شد: سایکو-بیدی (Psycho-biddy)؛ سبکی که به نامهای دیگری مثل «گراند دام گیونیول» (Grand Dame Guignol) یا با عنوانی مناقشهبرانگیزتر، «هگزپلوتیشن» (Hagsploitation – فیلمهایی که از سن، فرسودگی یا «زوال روانی» زنان مسن بهعنوان موتور اصلی ترس، تعلیق یا حتی سرگرمی استفاده میکنند) هم شناخته میشود. فیلمهای «سایکو-بیدی» با ترکیب عناصری از ژانر وحشت، تریلر و ملودرامهای زنانه (Women’s pictures)، روی زنان مسنی تمرکز دارند که تعادل روانیشان به هم ریخته و روزگار اطرافیانشان را سیاه میکنند. هرچند «بیبی جین» عموما به عنوان نقطهی آغاز رسمی این زیرژانر شناخته میشود، اما ردپای آن را میتوان در آثار قدیمیتری مثل «سانست بلوار» (Sunset Boulevard) نیز جستوجو کرد.