گروه ادبیات، نشر و رسانه: از فرمهای شعر مشرقزمین، 2 فرم توانسته است با جدیت جهانی شود؛ اول هایکوی ژاپنی، به مدد سختکوشی ژاپنیها در معرفی داشتههای خویشتن به جهان، دوم غزل پارسی، بهرغم تنبلی و کاهلی ما در همین زمینه!
به گزارش بولتن نیوز به نقل از روزنامه وطن امروز، در واقع غزل پارسی با وجود خواب عمیق زمستانی ما طی قرون، به عنوان یادگاری از دوران عظمت خراسانی و عراقی، از 300 سال پیش در ادبیات اروپا صدا کرده بود. ما خواب بودیم و ذکر غزل ما در اروپا میرفت. گوته با شعر حافظ و ویژگیهای زیبای غزل عشق میورزید و در توصیف آن، شعرها مینوشت. اما البته در قرن بیستم بود که غزل به دنبال اتفاق نوگرایی به عنوان قالبی برای سرایش مورد پذیرش قرار گرفت. میتوان به آثار شاعرانی چون دیلن توماس، آپولینر، جیم هریسون، آدرین ریچ و… مراجعه کرد و غزل را به شکلی پررنگ در آثار آنان دید.