شهربازی، ششمین فیلم کوتاه کاوه مظاهری، شروعی دارد که تماشاگر را از ابتدا درگیر میکند. زنی قصد دارد خودش را جلوی ماشینی مدل بالا بیاندازد تا از پول دیه آن استفاده کند. این شروع وضعیتی است که در آن مظاهری با روایتی درباره یک زوج و فرزند کوچکشان، تصویری از جامعه روز ایران و بحرانهای موجود در آن را برای ما به تصویر میکشد.
مظاهری در اثر قبلیاش «روتوش» هم کمابیش از این استراتژی در روایتش استفاده کرده بود. نمایش عواقب عاطفی و روانی یک تصمیم در طول یک اثر کوتاه، روشی موثر که تماشاگر را در همان ابتدا درگیر فیلم میکند و فیلم هم با تعویق انداختن ضرب (Beat) روایی بعدی، فضایی برزخوار میان دو عمل ایجاد میکند که بیشترش به تماشای انتظار میگذرد. اما چیزی در این تجربه آن را عمیقا سینمایی میکند و حسی عجیب را در دل مخاطب ایجاد میکند، درست مثل موقعی که باید کاری را انجام دهیم و دائما به تعویقش میاندازیم.