هیچکدام از این راهکارها مساله اصلی را یعنی کسری وحشتناک بودجه دولت و تورم ناشی از آن که به باور نگارنده، این سطور عمدتا ناشی از همین یارانههای نابسامان حاملهای انرژی بهخصوص بنزین و گازوئیل است، حل نمیکند.
۲. راهکار دوم دست کمی از راهکار اول ندارد و پیشنهاد میکند بعد از تخصیص سهمیه از بنزین قابل تخصیص به خودروها، کسانی که به بنزین بیشتری احتیاج دارند، آن را به قیمت وارداتی (مثلا لیتری ۱۰۰ هزار تومان) خریداری کنند. یعنی مثلا مسافرکشهای شهری و بین شهری، رانندگان تاکسیهای اینترنتی، وانتهای بارکش شهری، روستایی و بین شهری و نظایر آنها که عمدتا از طبقات کم درآمد و مستعد اعتراض بحق هستند و معیشتشان از خودرویی که در اختیار دارند، تامین میشود برای مصرف بالاتر از حد تعیینشده، هزینهای را تحمل کنند که از توان آنان خارج است و لذا به طور طبیعی هزینه اضافی قابلتوجهی به مسافرها و صاحبان بار منتقل و همراه با سایر پیامدها از طریق تورم به دهکهای آسیبپذیر تحمیل شود.