به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از روابط عمومی پژوهشکده هنر، پرسشِ «چگونه یک سنت فکری واحد در باب تفکیک رسانهها، به پیدایش دو الگوی زیباییشناختی متضاد در سینما منجر میشود؟»، محور چهارمین کرسی ترویجی پژوهشکده هنر بود که با همکاری دبیرخانه هیات حمایت از کرسیهای نظریهپردازی شورای عالی انقلاب فرهنگی برگزار شد.
در این نشست که با مدیریت شهاب پازوکی عضو هیات علمی پژوهشکده هنر برگزار شد، مجید پروانهپور عضو هیات علمی این پژوهشکده، به واکاوی ردپای «لائوکوئون» لسینگ در آثار رودلف آرنهایم و اروین پانوفسکی پرداخت. در ادامه، وحیدالله موسوی عضو هیات علمی دانشگاه صداوسیما با نقد و بررسی دیدگاههای ارائهشده، به تقابل میان فرمالیسم گشتالتی و رئالیسم پدیدارشناختی در تئوری فیلم مشغول شد.
نشست اخیر با محوریت بازخوانی سنت لسینگی در تئوریهای فیلم، نه یک همسنجی ساده میان دو نظریهپرداز کلاسیک بلکه واکاوی تبارشناسانهای در چرایی شکافهای موجود در نظریه فیلم معاصر بود.
برگزاری کرسی ترویجی، «نقد» را نه صرفاً به مثابه ابزاری برای ارزیابی بلکه به عنوان راهبردی برای توسعه قلمرو اندیشه بازتعریف میکند. فرآیندی که میتواند به مثابه گامی مؤثر در جهت جبران تأخر تاریخی در ترجمه و بومیسازی مباحث نظری در فضای آکادمیک ایران عمل کند. همچنین گشودن پنجرههایی به سمت نظریهپردازان کمتر شناختهشده در ایران، ذهن دانشجویان تحصیلات تکمیلی را برای انتخاب موضوعات نو و بکر در پایاننامهها ترغیب میکند.
اهمیت چنین پژوهشهایی برای دانشجو در این گزاره خلاصه میشود؛ «تفکر سینمایی، فراتر از ابزار فنی فیلمسازی است.» این نگاه به دانشجو مناعت طبع فکری میبخشد تا سینما را نه به عنوان سرگرمی یا صنعت محض بلکه به عنوان «آزمایشگاهی فلسفی» ببیند که تاریخ هنر و زیباییشناسی قرن بیستم در آن بازنویسی میشود.
243