به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، حالا که در یک آتش بس مقطعی به سر میبریم و بسیاری از صداها قطع شده، صدای گریههای پنهانی در خانهها بیشتر به گوش میرسد. ما در دورانی هستیم که «شوک اولیه جنگ» جای خود را به «واقعیتِ فقدان» داده است. چهل روز ایستادگی، حالا در قالب دلتنگیهای عمیق بروز کرده است. برای همسری که شریک زندگیاش را در راه وطن و عقیده فدا کرده، آتشبس شروع یک نبرد درونی است؛ نبرد برای حفظ بقای روانی خانواده.
در این روزهای آتشبس، خانههای شهدا کانونِ بازسازی هویت ملی ما هستند. همسری که امروز هم گریه میکند و هم دست فرزندش را میگیرد تا به مدرسه برود، در واقع در حال تداوم بخشیدن به راه همان شهیدی است که برای “زندگی” و “امنیت” جنگید.
سوگواری در عینِ ایستادگی
این وضعیت چیزی نیست که بتوان به سادگی از کنارش گذشت. اینکه یک انسان همزمان هم منبعِ درد باشد و هم منبعِ تسکین، شبیه به راه رفتن روی لبه تیغ است. بیایید این وضعیت را کمی عمیقتر و لایه به لایه بررسی کنمجزا» استفاده کرد:
زمانهای جابهجایی: همسر باید برای خود «اتاقِ سوگ» داشته باشد (چه واقعی، چه ذهنی). زمانی که بچهها خوابند یا در حال بازی هستند، زمان سوگواری است و با همسر شهیدش نجوا کند و اشک بریزد.
سوگواریِ اشتراکی: لازم نیست همهچیز را مخفی کرد. او میتواند به بچهها بگوید: «امروز من هم مثل شما دلم برای بابا تنگ شده، بیایید با هم برایش دعا کنیم یا عکسهایش را ببینیم». این کار باعث میشود بچهها هم یاد بگیرند چطور با غمشان کنار بیایند.
قدرت گرفتن از معنا: آنچه این لرزشِ درونی را مهار میکند، «هدف» است. فکر کردن به اینکه «او برای چه رفت؟» و «من چه امانتی از او دارم؟» باعث میشود که همسر، تکههای شکستهاش را با بندِ «ایمان و هدف» به هم وصل کند.
منبع:تبیان