به گزارش ایسنا، در دنیای جنگهای مدرن، دیگر تنها گلولهها تعیینکننده نیستند، بلکه سیگنالها و امواج الکترونیکی نیز بهاندازهی گلوله اهمیت دارند. در تعاریف نظامی به مجموعه اقداماتی که با استفاده از امواج رادیویی، راداری و الکترومغناطیسی انجام میشود تا ارتباطات دشمن مختل شود، موقعیتیابی و ناوبری بههم بریزد، رادارها کور شوند و سامانههای تسلیحاتی هوشمند کارایی خود را از دست بدهند، جنگ الکترونیک (جنگال) گفته میشود.
در جریان جنگ تحمیلی ۱۲ روزهای که رژیم صهیونیستی با حمایت ایالات متحده آمریکا علیه تمامیت ارضی جمهوری اسلامی ایران انجام داد، جنگال جایگاه ویژهای داشت؛ چراکه شاهد اعمال اختلالات گستردهای در سامانههای ناوبری در ابعاد گسترده بودیم تا جایی که این اختلالات علاوه بر حوزهی نظامی، در حوزههای غیرنظامی نیز تاثیرگذار بود و موجب شد تا مردم عادی نیز در استفاده از ابزارهای موقعیت یاب الکترونیکی با مشکلاتی مواجه شوند. اختلالات سامانهی موقعیتیابی جهانی جیپیاس (GPS) طی جنگ ۱۲ روزه موجب شد تا بسیاری ازکسانی که از این سامانه در ترددهای خود استفاده میکردند، دچار سرگردانی شوند؛ این اختلال در سیگنالهای جیپیاس همچنین تردد شناورها را در آبهای خلیج فارس با مشکلاتی مواجه کرد. اما آنچه در پی این اختلالات آشکار شد، آسیبپذیریهای جدیدی در این حوزه بود.
در پی همین آسیب پذیریها بود که بعد از برقراری آتش بس در ۳ تیر ۱۴۰۴، دسترسی به سامانهی موقعیتیابی جهانی جیپیاس همچنان در داخل کشور با اختلالاتی همراه بود؛ البته این بار این اختلالات بر خلاف اختلالات قبلی که با منشاء خارجی اعمال شده بود، با منبع داخلی و به دلایل امنیتی، نظامی یا تغییر اولویتبندی ماهوارهها برای مناطق دیگر رخ داد. در همان ایام احسان چیتساز معاون وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات در گفتوگویی درباره اختلال جیپیاس عنوان کرد که «جیپیاس پیشرفته است اما یک حقیقت تلخ وجود دارد؛ کنترل کامل آن در دست وزارت دفاع آمریکا است. این یعنی هرگونه اختلال منطقهای، اختلال عمدی یا کاهش کیفیت خدمات میتواند کاملاً تصمیمی سیاسی باشد.»