به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری آنا، در ادبیات نوین امنیت ملی، توانایی یک ساختار سیاسی برای فراخوان تودهای پس از شوکهای امنیتی، بالاترین شاخص «ثبات» محسوب میشود. دشمن در دیماه ۱۴۰۴، با طراحی عملیاتهای تروریستی و فعالسازی گسلهای اجتماعی، به دنبال القای بنبست و فروپاشی انسجام داخلی بود. اما راهپیمایی امسال، پاسخی صریح به این «دیستوپیای رسانهای» است. حضور مردم نشان داد که جامعه ایران، هوشمندانه میان «نقد مدیریتی» و «امنیت ملی» مرز کشیده است. این بازتولید سرمایه اجتماعی، عملاً پروژهی بیثباتسازی داخلی را که پیشزمینه هرگونه ماجراجویی نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی است، با شکست قطعی مواجه کرد.
دکترین بازدارندگی مردمی در برابر تهدید سخت
همزمان با آرایش نظامی جدید آمریکا در پیرامون ایران، ۲۲ بهمن کارکردی در تراز «تجهیزات راهبردی» پیدا میکند. زمانی که دشمن در جنگ شناختی ادعا میکند نظام سیاسی پشتوانه مردمی خود را از دست داده، تهدید نظامی روی میز برمیگردد. اما تصاویر ماهوارهای و میدانی از حضور پنج نسل در خیابانها، هزینه هرگونه تعرض را برای متجاوز غیرقابل محاسبه میکند. در واقع، حضور مردم در میدان، «سیگنال قدرت» به تصمیمسازان پنتاگون است؛ پیامی که میگوید ساختار دفاعی ایران نه بر سازههای بتنی، بلکه بر ارادههای انسانی بنا شده است. این همان «قدرت نرمی» است که در لحظه بحران، به «سختترین مانع» برای دشمن تبدیل میشود.