مرکزی ـ در نشست تخصصی «شرح و تفسیر مثنوی» با رویکردی میانرشتهای و بر محور دفتر نخست، تأکید شد که مولوی با بهرهگیری از سه نماد «اشک»، «دلق» و «خرابه»، مسیر رهایی انسان از خودبینی و ادعا را ترسیم میکند؛ مسیری که با خودآگاهی، توبه و خالی کردن «انبان نفس» آغاز شده و به دگرگونی معنوی و خودسازی میانجامد.
مرکزی ـ در نشست تخصصی «شرح و تفسیر مثنوی» با رویکردی میانرشتهای و بر محور دفتر نخست، تأکید شد که مولوی با بهرهگیری از سه نماد «اشک»، «دلق» و «خرابه»، مسیر رهایی انسان از خودبینی و ادعا را ترسیم میکند؛ مسیری که با خودآگاهی، توبه و خالی کردن «انبان نفس» آغاز شده و به دگرگونی معنوی و خودسازی میانجامد.
به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) در اراک، مرتضی لطیفی، استاد ادبیات و زبان فارسی، در این نشست تخصصی با اشاره به اینکه این مسیر با خودآگاهی، توبه، اعتراف به نادانی و خالی کردن انبان نفس آغاز میشود، گفت: این فرآیند در نهایت به دگرگونی معنوی و خودسازی میانجامد.
وی با اشاره به بیتهای ۱۶۰۳ به بعد از دفتر نخست مثنوی اظهار کرد: مولوی پس از ترسیم ویژگیهای شخصیتی ـ وجودی انسان ناقص، خام، ویرانگر، عاریتی، نمایشی و مدعی، خطاب به او به چند مفهوم کلیدی در مسیر اهلی شدن و درمان وی پرداخته است، به او میگوید توبه و خالی و سپس پر شدن، راههای درمان و نجات انسان است.
