افزایش ظرفیت حجم کالا در بندر چابهار، اتصال آن به شبکه اصلی و محورهای جادهای را بالا برده است
جوان آنلاین: سیستانوبلوچستان سالهاست که میان ظرفیتهای بزرگ و زیرساختهای ناکافی سردرگم است. استانی با تنها بندر اقیانوسی ایران، مرزهای فعال زمینی و نقش کلیدی در کریدورهای ترانزیتی که شبکه راههایش پاسخگوی نیازهایش نیست. توسعه بنادر، افزایش تجارت مرزی و رشد ترانزیت، بیش از هر عامل دیگری به راههای ایمن و استاندارد وابسته است؛ حلقهای که در سیستانوبلوچستان هنوز کامل نشده و بررسی شرایط کنونی نشان میدهد؛ فاصله میان «نقش راهبردی» و «زیرساخت موجود»، به یکی از اصلیترین موانع توسعه پایدار شرق کشور تبدیل شده است.
سیستانوبلوچستان از نظر وسعت، پهناورترین استان ایران است؛ ویژگیای که در کنار پراکندگی جمعیت و فاصله زیاد شهرها، اهمیت شبکه راههای جادهای را دوچندان میکند. با این حال، آمارهای رسمی وزارت راهوشهرسازی نشان میدهد سهم این استان از بزرگراهها و راههای استاندارد، تناسبی با مساحت و جایگاه ژئوپلیتیکی آن ندارد.
درحالی که متوسط برخورداری کشور از بزرگراه حدود ۶کیلومتر به ازای هر هزار کیلومتر مربع است، این شاخص در سیستانوبلوچستان بهمراتب پایینتر است. بسیاری از محورهای اصلی استان، تکبانده، پرحادثه و فاقد امکانات ایمنی و رفاهی هستند؛ وضعیتی که هم جابهجایی مسافر و هم حملونقل کالا را با ریسک و هزینه بالا همراه کرده است.
بر اساس گزارشهای پلیس راهوسازمان راهداری، چند محور اصلی استان به طور مستمر در فهرست جادههای پرتصادف کشور قرار دارند. تمرکز بالای تصادفات در مسیرهایی مانند زاهدان–خاش، ایرانشهر–چابهار و زابل–زاهدان، نشان میدهد؛ مسئله فقط کمبود طول راه نیست، بلکه کیفیت و استاندارد مسیرها نیز چالش جدی محسوب میشود.