به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، وقتی لباسی نو میخریم، به آن اهمیت میدهیم. از لک شدنش جلوگیری میکنیم، در صورت آلودگی سریعاً پاکش میکنیم، و در نگهداری آن دقت به خرج میدهیم. این تمثیل پرسشی بنیادین پیش میگذارد: آیا همان مراقبت و احترام را نسبت به همسر خود داریم؟
بنابر روایت ابنا، قرآن با عبارت “لباس لکم و انتم لباس لهن” بر برابری و تقابل نقشها تأکید دارد. مرد به همان اندازه که میتواند نسبت به همسرش غیرت داشته باشد، موظف است خود نیز پاکدامن و پایبند باشد و حق ندارد زن را در قفسی از سوءظن محبوس کند.
قرآن کریم در آیه ۱۸۷ سوره بقره، با تعبیری کوتاه اما عمیق، ماهیت رابطه زناشویی را ترسیم میکند: «هُنَّ لِبَاسٌ لَّکُمْ وَأَنتُمْ لِبَاسٌ لَّهُنَّ»؛ زنان لباس شما هستند و شما لباس آنان. این تشبیه از زیباترین و پرمعناترین تصاویری است که درباره پیوند زناشویی در متون دینی به کار رفته است.
لباس؛ فراتر از پوشش ظاهری
لباس در فرهنگ بشری افظت است، نه تملک. انسان، لباس را دوست دارد، به آن احترام میگذارد، و بیاو نمیتواند. اما لباس را دور نمیاندازد کهنه شد؛ مرمتش میکند و تازهاش نگه میدارد.
جمعبندی
آیه ۱۸۷ بقره، رابطه زناشویی را در نهایت زیبایی و عقلانیت ترسیم میکند. همسران لباس یکدیگرند: مایه آرامش، پوشش، زیبایی و حفاظت. این رابطه نیازمند مراقبت دائمی، پاکیزگی اخلاقی و عاطفی، و غیرت بهجاست. نه غفلت و سهلانگاری رواست، نه غیرت جاهلی و خشونتآمیز.
قرآن با این یک تشبیه، درسهای فراوانی میدهد: برابری زن و مرد در مسئولیت، ضرورت حفظ حرمتها، پرهیز از افراط و تفریط، و لزوم مراقبت مداوم از پیوندی که محکمترین پیمان بشری است. باشد که همسران، لباس خوبی برای یکدیگر باشند و یکدیگر را از سرما و تنهایی و آلودگیها، پناه و حفظ کنند.