در مسیر سفر امام رضا (ع) از مدینه به مرو، مکانهایی وجود دارند که تنها یک توقف کوتاه امام، آنها را برای همیشه به عرش اعلی پیوند زد؛ جاهایی که امروز به «قدمگاه» شناخته میشوند و هر یک روایتی مرموز از وصل و افتادگی را در سینه خود پنهان کردهاند. اما آیا این مکانها تنها یک خاطره هستند یا دریچهای به عالم معنا؟
جوان آنلاین: قدمگاه در لغت به معنای «جای پا» است، اما در فرهنگ مذهبی شیعه به مکانی اطلاق میشود که به باور مؤمنان، یکی از معصومین (ع) به طور موقت در آن توقف کرده، نماز خوانده یا قدم نهاده است و اثر پای ایشان به صورت طبیعی یا به شکل نمادین در آنجا باقی مانده است.
به گزارش ایسنا، در مورد امام رضا (ع)، این قدمگاهها مربوط به مسیر هجرت اجباری ایشان از مدینه به سوی مرو (در خراسان بزرگ، واقع در افغانستان امروزی) به دستور مأمون، خلیفه عباسی، در اوایل قرن سوم هجری قمری است. این سفر طولانی از بیابانهای عراق و ایران میگذشت و امام در منازل بین راه، استراحت میکردند و با مردم محلی دیدار داشتند. به یادبود این توقفها، مساجد، مقبرهها و بناهای یادبودی ساخته شده که به «قدمگاه امام رضا (ع)» معروف هستند.
قدمگاههای معروف امام رضا (ع) در ایران
مسیر حرکت امام رضا (ع) از عراق به سمت خراسان از استانهای غربی و مرکزی ایران میگذشت. به همین دلیل، بیشتر قدمگاهها در این مناطق واقع شدهاند. از جمله معروفترین آنها میتوان به موارد زیر اشاره کرد: