بیگ بنگ: دو تیم مستقل از اخترشناسان کشف کردند که هم کهکشانهای ستارهفشان در جهان آغازین و هم یک ناحیه ستارهزا در یک کهکشان نزدیک، به نام ابر ماژلانی بزرگ حاوی تعداد بسیار بیشتری ستارههای غولپیکر نسبت به کهکشانهای آرامتر هستند. این یافتهها که به تفصیل در دو مقاله در مجلههای Nature و Science منتشر شده است، نظریههای کنونی دربارۀ چگونگی شکل گرفتن کهکشانها را به چالش می کشند.
دکتر ژانگ و همکارانش تکنیک جدیدی – مشابه تاریخنگاری کربنی- را به کار گرفتند تا فراوانی انواع مختلف مونواکسیدکربن در چهار کهکشان ستارهفشان را اندازهگیری کنند. آنها نسبت دو نوع مونواکسیدکربن حاوی ایزوتوپهای مختلف را مورد بررسی قرار دادند. دکتر ژانگ میگوید: «ایزوتوپهای اکسیژن و کربن منشاء متفاوتی دارند. 18O بیشتر در ستارههای بزرگ و 13C در ستارههای با جرم کم تا متوسط، تولید می شوند.»