پژوهشگر پژوهشکده تاریخ علم دانشگاه تهران، با بررسی «زیج حاکمی کبیر» و مقایسه آن با دیگر منابع تاریخی، تصویری تازه از تاریخ رصدهای نجومی تا سده چهارم قمری ارائه کرده است.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از دانشگاه تهران، پژوهشی از یونس کرامتی، پژوهشگر پژوهشکده تاریخ علم دانشگاه تهران، با بررسی «زیج حاکمی کبیر» و مقایسه آن با دیگر منابع تاریخی، تصویری تازه از تاریخ رصدهای نجومی تا سده چهارم قمری ارائه کرده و نشان داده است که این اثر، علاوه بر ارزش نجومی، یکی از منابع مهم برای شناخت تاریخ علم و رصدگری در جهان اسلام به شمار میرود.
«زیج حاکمی کبیر» نوشته ابوالحسن علی بن عبدالرحمان بن احمد بن یونس، مشهور به ابن یونس، اخترشناس نامدار مصری است که در پایان سدۀ ۴ قمری تدوین شد. ابن یونس این اثر را با تکیه بر مجموعهای گسترده از رصدهای خود و اخترشناسان پیش از خود فراهم کرد؛ ویژگیای که آن را از بسیاری از آثار مشابه آن دوره متمایز کرده است.