یک پژوهش تازه که ویژگیهای شخصیتی هزاران دوقلو و اعضای خانواده آنها را بررسی کرده، نشان میدهد الگوهای رفتاری خودشیفته نه از طریق شیوههای تربیتی، بلکه عمدتاً از طریق ژنتیک از والدین به فرزندان منتقل میشود.
به گزارش سلامت نیوز، این مطالعه که در نشریه Social Psychological and Personality Science منتشر شده، همچنین نشان میدهد تفاوتهای باقیمانده در این ویژگی بیشتر تحت تأثیر تجربههای فردی خارج از محیط خانواده شکل میگیرد. این یافتهها میتواند نگاه روانشناسان به منشأ خودشیفتگی را دگرگون کند.
خودشیفتگی نوعی ویژگی شخصیتی است که با احساس بزرگمنشی، استحقاق و تمایل شدید به کسب جایگاه اجتماعی تعریف میشود. افرادی با سطح بالای خودشیفتگی معمولاً در ابتدا در روابط عاطفی و نقشهای رهبری موفق ظاهر میشوند، زیرا اعتمادبهنفس آنها برای دیگران جذاب است.
با این حال، در بلندمدت این ویژگی اغلب به تعارضهای بینفردی، تصمیمهای پرریسک و اختلال در محیطهای کاری منجر میشود. از آنجا که این ویژگی پس از نوجوانی نسبتاً پایدار میماند، شناخت منشأ آن برای روانشناسان اهمیت زیادی دارد.
در گذشته، هم در روانشناسی عامهپسند و هم در نظریههای علمی، محیط خانواده عامل اصلی شکلگیری خودشیفتگی تلقی میشد. برخی نظریهها آن را واکنشی دفاعی به والدین سرد و بیمحبت میدانستند و برخی دیگر معتقد بودند تعریف و تمجید بیش از حد والدین باعث ایجاد تصویری غیرواقعی از خود در کودکm.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();
