17 مرداد 1402 – 05:52
«ماچوپیچو» نام یک محوطه شگفتآور باستانی است که توسط «اینکا»ها در کشور «پرو» ساخته شد و برای چندین قرن از یادها فراموش شده بود.
به گزارش سیتنا، «ماچوپیچو» یک محوطه اینکایی متعلق به قرن پانزدهم میلادی است که روی خطالراس بین کوههای «هوآیناپیچو» و «ماچوپیچو» در «پرو» واقع شده است.
سالم باقی ماندن این محوطه، کیفیت معماری آن و چشمانداز کوهستانی خیرهکننده آن، «ماچوپیچو» را به یکی از مشهورترین مکانهای باستانشناسی در جهان امروز تبدیل کرده است. این محوطه ۳۲ هزار و ۵۰۰ هکتار را در برگرفته است.
مزارع پلکانی که در کنارههای این محوطه قرار دارد، زمانی برای کشت محصولات زراعی، احتمالاً ذرت و سیبزمینی استفاده میشد.
در سال ۱۹۱۱ میلادی، «هیرام بینگهام سوم» کاوشگر و استاد دانشگاه «ییل»، از این محوطه دیدن کرد و برای نخستینبار وجود این محوطه تاریخی را اطلاعرسانی کرد. این کاوشگر «ماچوپیچو» را در وضعیتی کشف کرد که با گیاهان پوشیده شده بود.
«بینگهام» زمانی این محوطه را کشف کرد که درا کشف کرد، دریافت که لایهای از شن سفید مشابه چیزی که در معبدهای «کوسکو» دیده بود در آن وجود دارد.
ساختمانی که در مجاورت «معبد اصلی» قرار دارد با نام «معبد سهپنجرهای» شناخته میشود و داخل آن تعداد زیادی سفال شکسته وجود دارد.
احتمالا بزرگترین معمای «ماچوپیچو» سنگ بزرگی است که «بینگهام» نام آن را «اینتیهوآتانا» (Intihuatana) معرفی کرد. این سنگ روی سکوی بلندی بر فراز میدان قرار دارد. کاربرد این سنگ بزرگ مشخص نیست.
تخلیه «ماچوپیچو»
«ماچوپیچو» از فروپاشی تمدن «اینکا»ها جان سالم به در نبرد.
در قرن شانزدهم میلادی بود که پای اسپانیاییها به آمریکای جنوبی رسید. در سال ۱۵۷۲، با سقوط آخرین پایتخت اینکاها، دودمان پادشاهان آنها به پایان رسید. «ماچوپیچو» سکونتگاه سلطنتی که زمانی محل بازدید امپراتورهای بزرگ بود به ویرانه تبدیل شد.
امروزه «ماچوپیچو» یکی از مکانهای حاضر در فهرست میراث جهانی یونسکو است.
انتهای پیام