رابطه کارفرما و کارمند در دورکاری: هشداری برای مدیرانی که فقط گزارش ها را می‌بینند، نه انسان ها را

عصر ایران/ سواد زندگی؛ مریم طرزی– تصور کنید تیم شما از نظر آماری عالی عمل می‌کند. وظایف به موقع تحویل می‌شوند، جلسات آنلاین منظم برگزار می‌گردد و حتی نرم‌افزارهای ردیابی فعالیت، ساعت‌های کاری بالایی را نشان می‌دهند. اما یک روز کارمند کلیدی شما بی‌صدا استعفا می‌دهد. در جلسه خروج، وقتی دلیل را می‌پرسید، بعد از مکثی طولانی می‌گوید: «احساس می‌کردم فقط یک کاربر در سیستم هستم. نه یک انسان.»

رابطه کارفرما و کارمند در دورکاری، دغدغه شماره یک مدیران

این روایت تلخ، واقعیت بسیاری از سازمان‌ها در عصر دورکاری کامل یا کار ترکیبی (Hybrid) است. نبود ارتباط رو در رو و چشم در چشم نشدن مداوم، به مرور زمان باعث نوعی سردی عاطفی و ماشینی شدن رابطه بین کارفرما و کارمند می‌شود.

صداها به فایل صوتی تبدیل می‌شوند، چهره‌ها به آواتارهای کوچک در صفحه نمایش خلاصه می‌شوند و حس همدلی جای خود را به پیام‌های خشک و دستوری می‌دهد.

در چنین فضایی، هوش )();