دکتر رئیسزاده برای دومین بار رئیس سازمان نظام پزشکی شد. این بار، نه فقط آرای او را، که سایههایِ بلندِ جدایی بزرگِ جامعه پزشکی از “دولتِ پزشکان” را هم باید در تحلیلها در نظر گرفت.
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، تصور کنید: سالنِ مجمع عمومیِ نظامِ پزشکی، پر از پزشکانی که در دوران دولتمردی پزشکان، برای انتخاب رئیس کل سازمان صنفیشان گرد هم آمدند. اما برآیند این حضور، برای نزدیکان به دولت خوشایند نبود.
تیم نزدیک به دولت مسعودِ پزشکیان، پزشکِ تبریزی از دل همین جامعه برآمد و بعد از وزارت بهداشت و نمایندگی مجلس به ریاست جمهوری رسید دومین شکست را از رئیسزاده پذیرا میشوند نخست در مرحله انتخابات تهران و اینک در نظام پزشکی کل کشور.
رقیبی به نام شهرام دبیری
پیروزیِ رئیسزاده، آنقدر قاطع بود که حرف و حدیثی دربارهاش نباشد. آن هم در برابر دکتر شهرام دبیری که همچنان رفاقتش با پزشکیان برقرار است و از پزشکان با نفوذ به شمار میرود. رئیس زاده در آبانِ ۱۴۰۴، در تهران شلوغ، انتخاباتِ هیئت مدیره، با ۱۵۶۱ رأیِ موافقِ همکارانِ خسته از تعرفههای ناکافی و مهاجرتِ مغزها، بر رقبایِ پرقدرتِ خود چیره شد – رقبایی که نامشان باِ جریانِ نزدیک به دولت پزشکیان گره خورده بود. بعد، در مجمع ملی، بار دیگر با اکثریت مطلقِ آرا، بر شهرا/2169993_233.png” alt=”رئیس زاده انتخاب دوباره سفیدپوشان سلامت؛ بی میلی صنف پزشکان به دولت پزشکان!” width=”703″ height=”521″>
اما در همین حال پزشکان که در سالهای اخیر، با تورم تجهیزات و فشار مهاجرت به ترکیه و کانادا، خسته از وعدههای ناتمام شدهاند، ظاهرا و حداقل به لحاظ صنفی، امید چندانی به تدابیر جریان نزدیک دولت ندارند.
در این میان اما رئیس زاده که روحیه تعاملی مناسبی دارد، راه تازه ای را در پیش روی خود می بیند. مسیری که با وجود چالش های بسیار در جامعه پزشکی، سخت و ناهموار می نماید. اما احتمالا او همان بهترین گزینه، برای حرکت جامعه پزشکی در مسیر صنفی و حل و فصل مشکلاتش باشد. چه بسا بیشتر از نزدیکان دولت هم بتواند تعامل سازنده تری با این قوه داشته باشد.
عزیزالله رضائی