اینبار صندلیهای خالی، صندلیهای سالن انتظار یک مطب نیستند؛ صندلیهای دانشگاهاند. همان صندلیهایی که تا چند سال پیش، پزشکان عمومی برای نشستن روی آنها رقابت میکردند و قبولی در آزمون دستیاری را یکی از مهمترین مراحل پیشرفت حرفهای خود میدانستند.
اینبار صندلیهای خالی، صندلیهای سالن انتظار یک مطب نیستند؛ صندلیهای دانشگاهاند. همان صندلیهایی که تا چند سال پیش، پزشکان عمومی برای نشستن روی آنها رقابت میکردند و قبولی در آزمون دستیاری را یکی از مهمترین مراحل پیشرفت حرفهای خود میدانستند. حالا اما بخشی از این صندلیها، آن هم در رشتههایی مانند اطفال، بیهوشی، طب اورژانس، داخلی و عفونی، بدون داوطلب ماندهاند.
دکتر علی جعفریان، قائممقام وزیر بهداشت، مهر سال گذشته اعلام کرده بود در سال ۱۴۰۳ حدود هزار و ۶۰۰ صندلی دستیاری در دانشگاههای کشور خالی ماند. براساس آمار وی، از ۴۰۰ ظرفیت طب اورژانس فقط ۳۸ نفر جذب شدند؛ یعنی رشتهای که باید یکی از ستونهای اصلی بیمارستانها باشد، کمتر از ۰.۱ ظرفیت خود نیرو گرفته است. به گفته جعفریان، این وضعیت حتی به دانشگاههای بزرگ تهران و شهید بهشتی نیز رسیده و افزایش ظرفیت، بدون ایجاد انگیزه، مشکلی را حل نمیکند.
روز پزشک بهانهای است تا از آینده پزشکی کشور بگوییم؛ اینکه چرا صندلی رشتههای حیاتی خالی مانده و ادامه این مسیر چه اثری بر دسترسی مردم به درمان خواهد گذاشت. برای بررسی این موضوع با دکتر احمد ولیپور، رئیس انجمن پزشکان عمومی ایران گفتوگو کردهایم.