گروه فرهنگی- محمدرضا اسلامى: يك- دو طنزپرداز كشورمان، به فاصله چند روز درگذشتند. هر دو به پنجاه سالگى نرسيده. فارغ از اينكه هر يك له يا عليه چه نگاه سياسى اى بودند، ولى هر دو در يك ماجرا مشترك بودند: هر دو طنّاز بودند و هر دو عمرى كوتاه داشتند.
اهل طنز را سر و كار با مطايبه و شوخى است؛ طنزپرداز و عمر كوتاه؟
به گزارش بولتن نیوز، دو- اهالى “كلمه” و آنها كه ميزكارشان “كلام” است، گاه با عمرهاى بلند، بيگانه اند. سالهايي كم شماره آنچنان كه مثلا آل احمد به ٤٦سالگى رفت. يا شريعتى به ٤٤ سالگى. يا پروين اعتصامى به ٣٤سالگى.
و… يا اين اواخر، قيصر امين پور، به ٤٨سالگى.
مى گويند در ميان اهالى اين قبيله، “كلمه” بايد از جان كنده شود. و كارگاهِ ذهن و روح بايد با هم كار كنند. اول بايد “معنا” زاده شود و سپس “خون چو مى جوشد منش از شعر رنگى مى دهم”.* خب اهالى اين خيابان را عمرِ دراز ممكن است؟
سه- دوسال پيش در حوالى ماه بهمن حسن جوهرچى كه روزگارى بازيگر نقش جوان و تيپ پسر مثبتِ سينماى ما بود، از ميانمان پر كشيد. در يادداشتى تحت عنوان “نسلى كه فطير شد” نوشتم كه: نبايد مُرد. مرگ حق است، ولى نبايد زود مرد. نبايد “مصرف” شويم . بايد روزگار پيرى را ديد. چشيد. بازى نوه ها در مهدكودك را چرا نبايد ديد؟!