رأی معنادار
آرمان – طاها یاسینی: تصمیم‌های سیاستمداران بی‌شک فاش کننده منویات قلبی و گرایش‌های حزبی آنهاست. چه بسا گرایش‌هایی که در نگاه اول و حتی نگاه دوم به چشم نیاید، اما در رأی‌گیری‌ها به تمامی فاش شود. این انتظار نمی‌رفت که اعضای فراکسیون امید به‌اعتبار شناسنامه اصلاح‌طلبانه وارد مجلس دهم شوند و چرخش‌هایی در آنها مشهود باشد. می‌توان همه تقصیرهای سیاسی را به گردن اصولگرایان انداخت که آنها پس از شکست در مجلس، برای مقابله با فراکسیون امید، کوشیدند با مستقلین متحد شوند و برنامه‌های ضداعتدالی و ضداصلاحی خود را به پیش ببرند اما این گزاره کفایت منطقی ندارد. در رأی به برخی وزرا می‌توان تاثیر واضح فراکسیون امید را دید. سوال این است که چرا فراکسیون امید نمی‌توانسته در جهت آرا و نظر فراکسیونی از دیگر فراکسیون‌های مجلس امتیاز سیاسی لازم را بگیرد؟ سوال سختی است اما پاسخ هر چه باشد، وقتی آذری جهرمی از مجلسی که بیطرف را با 133 رأی می‌اندازد، با 152 رأی موافق، رأی اعتماد می‌گیرد، زنگ خطر به‌صدا در آمده است. لازم است اصلاح‌طلبان خود را در آیینه همان توصیه‌ای ببینند که
اصولگرایان بازنده در چند انتخابات گذشته را به دیدن چهره خود در آن سفارش می‌کردند؛ بازسازی! باید دور از قیل‌وقال‌های رایج ابتدا تمام اتفاقات و تصمیم‌گیری‌ها بررسی شود تا با نگاهی دقیق و موشکافانه خود را از رفتارها، منش‌ها و چه بسا افراد دور از ماهیت اصلاح‌طلبانه پیرایش کنند. صدای زنگ خطر به‌گوش می‌رسد، این صدا قبل از اینکه به گوش مردم برسد و در انتخابات 98 واکنش نشان دهند، به گوش فعالان سیاسی رسیده است و بسیار هم جدی است. در جدیت آن همین بس که فراکسیون امید برنامه‌های محمد شریعتمداری را می‌پذیرد که رأی قاطعی به دست می‌آورد و سیدعباس صالحی تنها با رأی و حمایت فراکسیون امید می‌توانست در باشگاه 240 تایی‌ها قرار گیرد.