به گزارش سرویس فرهنگی تابناک، وقتی متن پیام حج امسال را میخوانی، پیش از آنکه درگیر تحلیلهای سیاسیاش شوی، چیزی در «لحن» و «ضربآهنگ» کلمات، تو را میگیرد. برای کسی که سالها با ادبیاتِ استوار و حماسیِ قائد عظیم الشان خو گرفته باشد، این متن یک «آشناییزدایی» نیست؛ بلکه یک «تداوم» است. همان صلابت، همان گزیدهگویی و همان نگاهِ از بالایی که سیاست را با الهیات گره میزند، در بندبند این پیام جاری است.
انگار قلم، همان قلم است که حالا در دستی دیگر، همان مسیر را با همان دقت هندسی ترسیم میکند. بیش از یک پیام سیاسی، ما با یک «متن مینیاتوری» و یک «اثر هنری» روبرو هستیم؛ جایی که هر واژه با ظرافتی مینیاتورگونه در جای دقیق خود نشسته تا تصویری جامع و شکوهمند از جهانبینیِ یک امت را در کمترین کلماتِ ممکن خلق کند. این قلم، سیاست را در قالب یک تابلوی هنری به تصویر کشیده است.
ذکری که سلاح شد؛
نکتهسنجی نگارنده در بازخوانی «الله اکبر» فراتر از یک بحثِ صرفاً اعتقادی است. ایشان هوشمندانه نشان میدهند که چطور یک ذکر الهی، در بزنگاههای تاریخی (از ۵۷ تا جنگهای تحمیلی اخیر) به یک «سلاح راهبردی» تبدیل شده است. اینجا «الله اکبر» دیگر فقط یک ندا در گلدستهها نیست؛ِ قائدِ عظیمالشان دیده بودیم.
بهره سخن؛
پیام حج امسال فراتر از کلمات، یک “انتقالِ روح” بود؛ نشان داد که آن نگاهِ نافذ و منطقِ پولادینِ قائد شهید، حالا در این قلم و در این قامت بازتعریف شده است. اینجا سخن از وراثتِ صرفِ یک جایگاه نیست، بلکه سخن از وراثتِ یک “هندسه فکری” است که همزمان لرزه بر اندام استکبار میاندازد و در دلِ مظلوم، بذرِ یقین میکارد. بیراه نیست که غربیها پس از شکستِ سنگین در جنگ رمضان، حالا با بهت و حیرت میگویند “خامنهای جوان شده است”؛ آنها حق دارند که بترسند. آنها فهمیدهاند که با همان سدّ نفوذناپذیر، اما با نفسی تازهتر روبرو هستند. این قلم، نهفقط یک نوشته، که پیشقراولِ تبیین تمدنی است که عقربههای تاریخ را به نفع خود جابهجا کرده است.
رضا عزیزیان؛ کارشناس ارشد روابط فرهنگی و بینالملل