خبرگزاری میزان – در مثل مناقشه نیست و همانطور که در رشتههای ورزشی، تیمهای پایه نقش سازندگی تیمهای بزرگسالان و اصلی را به عهده دارند، میتوان گفت که سینمای کوتاه هم به نوعی همین وظیفه را برای سینمای بلند داستانی اجرا میکند. هرچند که سینمای کوتاه برای خودش یک رشته حرفهای شمرده میشود، اما بسیاری از فیلمسازان با هدف مشق و ورود به سینمای بلند وارد این عرصه میشوند.
جشنواره فیلم کوتاه تهران خصوصا درسالهای اخیر بازهم به یک جایگاه قابل قبول رسیده است. یعنی کمیت و کیفیت آثار و همچنین تنوع حضورهنرمندانی از سراسر کشور در آن، موجب برگزاری رویدادی کلیدی شده است. اما تمام این امتیازات را باید درکنار آسیبشناسی خروجی محصولات دید تا بتوان به اثرگذاری این جشنواره افزود. فارغ از حواشی همیشگی جشنواره و نظرات مختلف درباره آثار حاضر در آن، مجموعهای از واکنشها گویای یک مطلب مهم است.
زندهباد ایده
از سالها پیش یک نکته درباب نقد سینمای ایران به طور مستمر مطرح میشد. منتقدان عامل اصلی کیفیت نازل بسیاری از فیلمها را «فیلمنامه» میدانستند. برخی این نگاه را قبول و برخی هم آن را آدرسی غلط قلمداد میکردند. اما به نظر میرسد که لااقل در سینمای کوتاه و خصوصا در آثار راه یافته به جشنواره، این مساله محسوس است.