سیستم نام دامنه (DNS) مانند دفترچه تلفن اینترنت عمل میکند. انسانها برای دسترسی به اطلاعات آنلاین از نام دامنهها استفاده میکنند، مانند nytimes.com، در حالی که مرورگرهای وب از آدرسهای پروتکل اینترنت (IP) برای ارتباط استفاده میکنند. DNS نام دامنهها را به آدرسهای IP تبدیل میکند تا مرورگرها بتوانند منابع اینترنتی را بارگذاری کنند.
هر دستگاهی که به اینترنت متصل است، یک آدرس IP منحصر به فرد دارد که سایر دستگاهها برای یافتن آن استفاده میکنند. سرورهای DNS نیاز به حفظ کردن آدرسهای IP، مانند 192.168.1.1 (در IPv4) یا آدرسهای پیچیدهتر و جدیدتر مانند 2400:cb00:2048:1::c629:d7a2 (در IPv6)، را از بین میبرند.