دیپلماسی اینبار در قامت یک سرباز شطرنج ظاهر شده؛ مهرهای که آخرین خانهها را برای کنترل صفحه نبرد طی میکند. تهران با گشودن همزمان کانال استانبول و تحرکات معنادار در مسکو، به واشنگتن پیام داد: دیپلماسی نشانه ضعف نیست، مکمل میدان است؛ بازدارندگیِ مطلق.
به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری آنا، در دکترین جدید سیاست خارجی ایران، دیپلماسی دیگر یک گفتوگوی انتزاعی یا ژست سیاسی نیست؛ بلکه به حرکت حسابشده یک سرباز در شطرنج شباهت دارد.
مهرهای که مأموریتش کنترل فضا و محدودسازی مانور رقیب است. سربازها کوچکاند، اما بهواسطه حرکت رو به جلو، راه بازگشت ندارند و اگر از موانع ژئوپلیتیک عبور کنند، به اهرمهای فشار تعیینکننده بدل میشوند.
سفر وزیر خارجه به ترکیه و همزمانی آن با تحرکات دیپلماتیک در مسیر مسکو، نشان میدهد تهران همچنان طراح صفحه بازی است؛ چه در وضعیت تهاجمی، چه در آرایش تدافعی.
پارادوکس قدرت؛ آمادگی برای بدترین سناریو
پیام محوری تهران از زبان سیدعباس عراقچی روشن بود: «ایران برای جنگ آمادهتر از گذشته است تا بتواند مقتدرانه مذاکره کند.» این گزاره متناقضنما نیست؛ ستون ثبات است.